Maria Montessori

Urodziła się w Chiaravalle (Włochy) w 1870 r., zmarła w 1952 r. w Holandii. Była pierwszą kobietą we Włoszech, która ukończyła studia medyczne i otrzymała dyplom lekarza medycyny. Po uzyskaniu doktoratu z psychiatrii oddała się pracy pedagogicznej. Maria Montessori była również aktywnym członkiem Międzynarodowej Ligi dla Wychowania Dzieci Niepełnosprawnych. Pracując w/g założeń swojej metody z tymi dziećmi, osiągnęła lepsze wyniki nauczania niż inni nauczyciele w szkołach tradycyjnych. Pierwsze Przedszkole - tzw. Casa dei Bambini - Montessori utworzyła w Rzymie w 1907 roku. Jej metodyka nauczania oraz idee wychowania szybko się upowszechniły we wielu krajach i są popularne do dziś. Za wybitne osiągnięcia pedagogiczne i przesłania humanistyczne, zawarte w ideach swojej metody wychowawczej Maria Montessori była wyróżniana tytułami Doktora Honoris Causa. Na Uniwersytecie w Sorbonie otrzymała Krzyż Legii Honorowej. Była wielokrotnie nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla.

Pedagogika Montessori

„Pomóż mi zrobić to samodzielnie” - jest to apel ucznia, skierowany do nauczyciela. Sformułowanie tego hasła, dokonane przez samą Marię Montessori, należy uznać za kwintesencję jej przemyśleń pedagogicznych. Wskazuje ono na prawo dziecka do dążenia do samodzielnego i nieskrępowanego rozwoju, w warunkach właściwej pomocy nauczyciela.

Zadaniem nauczyciela jest zapewnienie dziecku optymalnych warunków rozwoju, a tym samym, wyzwolenie procesów kształtowania się właściwych form postępowania. Proces ten przebiega harmonijnie, gdy prowadzi do osiągnięcia pożądanych skutków pedagogicznych tzn. powstania osobowości twórczej samodzielnej i przestrzegającej uniwersalnych norm moralnych. Rolą nauczyciela nie jest przygotowanie ucznia do nauki w szkołach tradycyjnych oraz do odniesienia sukcesu w tradycyjnej szkole. Szkoła Montessori nie została stworzona do przygotowywania dzieci do myślenia, działania i uczenia się w taki sposób, jak robi to większość dzieci w większości tradycyjnych klas szkolnych. Podobnie, nie jest zadaniem nauczyciela, przygotować dzieci na tego rodzaju doświadczenia szkolne, jakie najprawdopodobniej czekają je, jeśli przeniosą się z placówki Montessori do tradycyjnej szkoły.

Gdyby szkoły montessoriańskie zostały zaprojektowane, aby przygotować dzieci do kolejnego etapu nauki w konwencjonalnym systemie szkolnictwa, niczym nie różniłyby się od tradycyjnych szkół.

Nauczyciel odkrywa i otwiera potencjały, które tkwią w każdym dziecku. Poprzez to, że nauczyciel uczy każde dziecko indywidualnie, respektując aktualnie posiadane przez każde dziecko inne kompetencje, umiejętności, sprawności i zainteresowania, uczeń może wykraczać daleko poza zwykłe zapamiętywanie faktów i formułek, oraz poza zakres zwykłego programu szkolnego.